Baba heeft zijn hart verloren – aan de Prinsengracht. Hij werd geboren aan het randje van de Jordaan, en voetbalde als klein jongetje op de pleintjes in de buurt. Toen hij groter werd, verkaste hij met zijn matties naar het Amstelveld om te voetballen en moest hij ineens vanuit zijn huis de hele Prinsengracht af fietsen.

‘Elke week fietste ik minstens één keer ’s avonds over de gracht en vooral op de eerste zomeravonden kun je de stad hier helemaal voelen – de gracht is dan echt prachtig. Nog steeds als ik op een warme lente- of zomeravond op de Prinsengracht ben, krijg ik datzelfde gevoel. Het bruist en leeft, en er is geen betere plek om te zijn. Als ik later (echt) groot ben, zou ik er best een huis willen kopen (dreams).’

‘Het is mijn favoriete gracht omdat het de meest levendige is. Dat komt vooral door het hoekje bij de Westerstraat en de pleintjes langs het water. Het gedeelte rond Anne Frank vind ik minder – te druk en toeristisch, maar de rest is allemaal mooi. Ik kom er bijna elke dag, om een stukje te wandelen of als ik naar mijn werk fiets. Of ’s zomers met vrienden in een bootje – dat is helemaal te gek.’

‘Mijn perfecte vrije dag begint met een wandelingetje door de stad, een tentoonstelling ergens – bijvoorbeeld in FOAM. Dan een koffietje met vrienden, lunch bij TED’s op de Bosboom Toussaintstraat en ’s avonds lekker eten. Ja, dat maakt me wel blij. Doordeweeks ben ik veel aan het werk, wat ook super is, dus in het weekend maak ik tijd vrij om van de stad te genieten.’